Ach, złota era ośmiobitowych komputerów. Wieczory spędzone na strojeniu telewizora i regulowaniu głowic magnetofonu. Domowe kompilacje gier na odręcznie opisanych taśmach. Kilka do kilkunastu minut spędzonych na wczytywaniu każdej z nich do pamięci. Gwałtowny napływ adrenaliny, gdy wystąpił błąd odczytu. Czasy, gdy dżojstiki miały cztery osie i jeden guzik, w grach liczył się pomysł, bo i za trudno, żeby audiowizualnie były ładne, drukowanie czy edycja tekstów, w szczególności po polsku, było na granicy między upierdliwym a niemożliwym i nie było mowy o przenoszeniu swoich plików między komputerami dwóch różnych firm, a nawet między różnymi modelami tej samej. Kto by nie chciał wrócić do tych czasów?

Odpowiadając szczerze: każdy, kto pozostaje przy zdrowych zmysłach. Ludzie, którzy tęsknią za czasami ośmiu bitów, albo padli ofiarą jakiejś lanserskiej retro-mody, albo po prostu nie pamiętają, jak czasochłonna i frustrująca była praca na tych maszynach. Gdybyśmy nagle musieli robić to, co robimy teraz, na Commodore 64, Atari 65XE, czy ZX Spectrum, życie stałoby się, nieprzymierzając, koszmarem.

Nie mniej jednak, tym komputerom należy się odrobina chwały. Wszak ukształtowały one pokolenia dzisiejszych programistów, niekiedy twórców gier. Niedrogie, produkowane seryjnie układy elektroniczne pozwoliły na to, by komputer osobisty z czasem zagościł pod każdą strzechą. Nie zapominając o samych grach, do których, co by nie mówić, każdemu zdarza się zatęsknić. Z pomocą przychodzą ci sami ludzie, którzy przynieśli światu Amiga Forever – najbardziej obszerny, legalny pakiet emulacyjny tego słynnego komputera. Tym razem przyszła kolej na jego starszego brata. Panie i Panowie – C64 Forever.

Rodzinne podobieństwo

Tym, którzy kupili Amiga Forever, C64 Forever od razu wyda się znajomy, od metody dystrybucji, po GUI. Cloanto wyraźnie stosuje ten sam schemat, dlatego nieuniknione będzie porównywanie tych dwóch produktów.

C64 dostępny jest w dwóch wariantach cenowych: 19,95 USD za samo pobranie, lub 24,95 USD za wersję pudełkową. Ja skorzystałem z tego drugiego, ale jeżeli ktoś nie jest pudełkowym fetyszystą, może spokojnie zaoszczędzić pięć baksów, wersja elektroniczna nie różni się bowiem zawartością od fizycznej. Tak samo, jak przy zakupie pudełkowej wersji Amiga Forever, długi, nie oszukując się, czas oczekiwania na przesyłkę, rekompensuje możliwość pobrania pliku instalacyjnego tuż po zapłacie – nie różni się on niczym od tego, który dostają ci, którzy zdecydują się na tańszą wersję online.

Instalacja jest płynna i prosta, w dokumentach udostępnionych tworzony jest folder C64 Files, w którym przechowywane są wszystkie pliki niezbędne do pracy emulatora, w tym obrazy ROM, taśm oraz dyskietek. Podobnie, jak Amiga Forever, wraz z pakietem instalowany jest program Software Director, który pozwala na zautomatyzowaną aktualizację wszystkich produktów Cloanto.

Interfejs graficzny prawie niczym nie różni się od znanego z Amiga Forever 2008. Gry i produkcje demoscenowe zostały dla nas ocenione „systemem gwiazdkowym” znanym z iTunes – oczywiście oceny możemy zmieniać zgodnie z własnymi preferencjami. W głównym oknie, przy pomocy przycisków podobnych do tych w mediaplejerach, możemy uruchamiać i zatrzymywać emulację, kontrolować zamianę nośników i głośność. Prosto i elegancko.

Co w środku?

C64 Forever dostarcza użytkownikowi wszystkiego, czego potrzebuje, by cieszyć się schedą Commodore 64 w cywilizowanych warunkach. Uruchamiana z poziomu interfejsu użytkownika – tak zwanego C64 Forever Player – warstwa emulacyjna, to w rzeczywistości zmodyfikowana wersja popularnego emulatora VICE. Sam Player jest podzielony na zakładki Games, Demoscene, Applications i Gallery.

Fabrycznie, C64 Forever daje nam dostęp do około stu gier i stu produkcji demoscenowych, podobnie jak w wypadku AF – opublikowanych w porozumieniu z właścicielami. Wśród gier znajdują się takie przeboje, jak Choplifter i Pacmania, a jeszcze więcej gier i dem czeka na pobranie na stronach rekomendowanych przez wydawcę – linki dostępne są zarówno na stronie c64forever.com, jak i bezpośrednio z poziomu Playera.

W zakładce Applications znajdują się konfiguracje emulatora dla innych komputerów Commodore. VICE nie ogranicza się bowiem do Commodore 64. C64 Forever zawiera pliki konfiguracyjne i zrzuty romów niezbędne do emulacji zarówno starszych maszyn, jak modele serii PET, CBM i VIC, jak i nowszych – Plus/4, C16 i Commodore 128. Nieco rozczarowujący jest brak programów użytkowych (mnie osobiście najbardziej brakuje graficznych i muzycznych) i innych systemów operacyjnych, jak np. GEOS od Berkeley Softworks. Nie mniej jednak móc zobaczyć interpreter BASICa z nieprzystępnymi, zielonymi literami na czarnym tle i złowrogo migający kursor, to prawie jak cofnąć się w czasie do roku 1977. Co może się podobać, lub nie, ale robi wrażenie.

Galeria C64 forever jest raczej skromna – nie ma materiałów wideo, zarówno w wersji elektronicznej, jak i pudełkowej. Nie znaczy to, że nie jest interesująca. Zawiera dwa digitalizowane artykuły z magazynu Compute! poświęcone Commodore, skany dokumentacji patentu układu dźwiękowego SID, kasetę C64 Toolbox w wersji MP3, oraz… bardzo ładne, cyfrowe zdjęcie samego komputera.

Jak C64 Forever ułatwia życie.

C64 Forever nie byłby wart swojej ceny, gdyby Cloanto nie wykorzystali w nim jakichś nowych pomysłów.

Amiga Forever 2008 dał początek integracji plików obrazów dyskietek z powłoką Windows. Dwukrotne kliknięcie w plik .adf nie wprowadzało już komputera w osłupienie. Zamiast tego otwierało się okienko dialogowe, gdzie można było wybrać na jakim komputerze chce się uruchomić daną dyskietkę. C64 Forever idzie o krok dalej. Nie tylko automatycznie obsługuje pliki obrazów taśm, dyskietek i snapshotów, ale tworzy własny standard – RP2. Pliki Retro Platform to skompresowane pakiety, zawierające wszystkie nośniki niezbędne do odtworzenia danego programu. Raz otwarty plik .rp2 nie wymaga żonglowania dyskietkami – wystarczy kliknięcie przycisku „fast forward” w Playerze, i emulator sam podmienia następny obraz. Dla tych, którzy mają już swoje ulubione kolekcje gier popakowane w eleganckie zipy, dostarczone jest narzędzie RP2 Manager, dzięki któremu można gładko importować je do Playera, konwertując po drodze na standard RP2. Konwersja działa też w przeciwnym kierunku – pliki .rp2 można „rozpakować” na pierwotne .d64 lub .t64.

Do użytkowej prostoty interfejsu Playera przyczynia się też system dymków z „poradami dnia”, pojawiających się przy każdym uruchomieniu programu. W przeciwieństwie do tych spotykanych gdzie indziej, te są naprawdę pożyteczne. Nie tylko przedstawiają praktyczne porady, po które w innych okolicznościach nie chciałoby nam się sięgać do pomocy, ale w elegancki sposób wskazują co i gdzie trzeba kliknąć, by uzyskać żądany efekt. Dymki można oczywiście wyłączyć, jest jednak dobrym pomysłem nie robić tego przez kilka dni, potrafią one bowiem nauczyć więcej i szybciej, niż przejrzenie instrukcji.

Wspomniany wcześniej przycisk „fast forward” ma podwójną rolę – kliknięty i przytrzymany, wprowadza emulator w tryb „turbo” – wczytywanie danych z taśmy lub dyskietki staje się przy nim szybsze, podobnie jak praca procesora. Każdy, kto musiał kiedyś czekać na wczytanie gry z kasety, doceni ten pomysł.

Player pozwala także na szybkie resetowanie emulowanego komputera, oraz przełączenie trybu sterowania między emulacją dżojstika za pomocą klawiatury, a użyciem prawdziwego dżojstika – czy też jakiegokolwiek innego kontrolera gier, działającego pod Windows. Pozwala też na uruchamianie kilku sesji na raz.

Miłym zaskoczeniem jest fakt, że C64 Forever gotów jest fabrycznie na pracę pod kontrolą Windows Vista i 7, zarówno na procesorach 32, jak i 64-bitowych. I co najlepsze – nadal przy stosunkowo niskich wymaganiach sprzętowych.

Na koniec pozostaje drobnostka. Teoretycznie nikomu niepotrzebny bajer. C64 Forever pozwala na włączenie „scanlines”, przez co emulowany obraz upodabnia się do telewizyjnego. Niby nic, ale dodaje wiele do ogólnego klimatu starego komputera, w szczególności w trybie pełnoekranowym. Trzeba to zobaczyć, żeby docenić.

Co zostało do zrobienia?

Pomimo tego, że C64 Forever jest produktem nowatorskim, posiada kilka słabych punktów, które – miejmy nadzieję – zostaną zauważone i umocnione przyszłymi aktualizacjami. Oto wnikliwa lista tych, które udało mi się znależć po dwóch tygodniach użytkowania.

RP2 Manager działa dobrze z gotowymi, krążącymi już po internecie pakietami gier. Jeżeli w ten, czy inny sposób wszedłeś w posiadanie kompilacji gier, np. TOSEC, nie będziesz mieć większego problemu z konwersją na RP2 i importem do biblioteki C64 Forever. Jeżeli jednak tak się złożyło, że samodzielnie zripowałeś program, który mieścił się na wielu dyskietkach, które chciałbyś poskładać w jeden wygodny plik, RP2 Manager przestaje być już tak intuicyjny, przynajmniej dla mnie. Z pewnością pod tym względem C64 Forever nie jest jeszcze w pełni głupoodporny.

Ponadto, emulator VICE, w przeciwieństwie do użytego w Amiga Forever WinUAE, daje niemal zerowe możliwości zaawansowanej konfiguracji. W WinUAE wystarczyło wcisnąć F12, by przywołać cały panel kontrolny, który oddawał w nasze ręce władzę nad ustawieniami procesora, czipsetu, pamięci, ręcznej podmiany dyskietek, filtra szumów, interpolacji dźwięku – wszystkiego, przy czym dało się grzebać. VICE natomiast, być może na rzecz płynnej emulacji i niskiej konsumpcji pamięci, oferuje jedynie dopisanie parametrów do wiersza poleceń.

Kolejnym brakiem, którego wprawdzie większość użytkowników (czytaj: graczy) nie zauważy, jest brak emulacji myszy. Komputery Commodore 64 i 128 doczekały się własnego systemu operacyjnego, opartego na graficznym interfejsie użytkownika – wspominanego już przeze mnie GEOS. Posiadał on sporą bibliotekę programów graficznych i DTP (o ile można mówić o DTP przy rozdzielczości 320×200 w monochromie). Pozwalał on na kontrolowanie kursora dżojstikiem lub klawiaturą – nie trzeba jednak nikogo przekonywać, że myszka jest o wiele wygodniejsza. Nie jest to wprawdzie wina C64 Forever, a samego emulatora VICE, który nawet w siermiężnej postaci argumentów wiersza poleceń nie wspiera emulacji myszy. Nie jest to też coś, co uprzykrzy życie większości użytkowników – o ile mi wiadomo, nie powstała na C64 gra, do której konieczna byłaby myszka. Jest to jednak luka, która niektórym może wadzić. Dlatego też mam nadzieję, że zostanie uzupełniona.

Na koniec pozostaje brak obsługi platform innych, niż Windows. Wielu potencjalnych użytkowników powie, że się czepiam. To prawda – czepiam się. Nie da się jednak ukryć, że pewien (rosnący) odsetek światowej populacji użytkowników komputerów posługuje się innymi oesami, takimi jak Mac OSX, czy wszystkie inne bękarty Uniksa. Podczas gdy Amiga Forever 2008 starał się, z różnym skutkiem, być produktem wieloplatformowym, C64 Forever stawia na główny nurt i – chociaż mało kto zwróci pewnie uwagę – miło będzie, jeżeli w przyszłości przeniesie w świat starożytnych komodorów także niszowych nerdów.

Podsumo.

Mimo wspomnianych braków, C64 Forever pozostaje jak dotąd najbardziej kompletnym i wygodnym rozwiązaniem dla emulacji historycznych maszyn Commodore, opartym o licencjonowane treści. Doskonale się sprawdza w tym, w czym sprawdzały się oryginalne komputery tej serii – w grach. Nie jest też najgorzej, jeżeli chodzi mniej spektakularne zastosowania, takie jak pisanie programów w BASIC, tworzenie grafiki i muzyki (o ile samemu zdobędzie się do tego odpowiednie programy). C64 Forever robi dokładnie to, co powinien tak, jak powinien – zostawia jednak spore pole do ulepszeń.

Dlatego też otrzymuje ocenę 8 z 11 możliwych jamniczków zombie.

prosta obsługa; stosunkowo niska cena; dostępna wersja elektroniczna, jak i pudełkowa; płynna emulacja; pokaźna baza wbudowanych gier; łatwość dodawania własnych tytułów do biblioteki; emulacja innych maszyn, poza Commodore C64.

brak emulacji myszy, nie do końca dopracowany menedżer konwersji RP2.

Info

Testowana wersja: 2009.0.1.0

Producent: Cloanto Italia srl

Strona domowa: www.c64forever.com

Cena: 19,95 USD – 24,95 USD

Wymagania systemowe:

OS: Windows 2000, Windows XP, Windows Server 2003, Windows Vista, Windows 7, Windows Server 2008

Architektura: x86 lub x64

CPU: 750 MHz (zalecany 1 GHz lub więcej)

RAM: 256 MB (zalecane 512 MB lub więcej)

Wolne miejsce na dysku: 60 MB

Video: 16/32 bit

Audio: Opcjonalne, zgodne z Windows

Wersja DirectX: 8.0

Okazuje się, że ujawniony niedawno koncept nowego modelu przenośnego PlayStation, PSP Go!, nie jest wcale tak innowacyjny, jak zdawałoby się amerykańskim i europejskim nerdom. Odsuwany ekran, pod którym miałyby się kryć gałki i przyciski – to rozwiązanie znane jest już dawno fanom chińskich, generycznych odtwarzaczy multimedialnych.

Faktem jest, że na rzeczonym odtwarzaczu nie zagrasz w LocoRoco, chyba, że ktoś wykona konwersję na NES. Ma on jednak zasadniczą przewagę nad nowym cudakiem Sony: Nie zostawił milionów bezradnych nerdów, które nie będą wiedziały co zrobić z nagromadzonymi płytkami UMD.

…tak szybko odeszły. Nie uświadczymy ich w najnowszej odsłonie słynnej capcomowej serii. Resident Evil 5 wzorem czwórki, nie przeciwstawi nam ani jednego zombiaka. Po czterech latach przerwy stajemy przeciwko hordom zarażonych wirusem Afrykańczyków. Przez ten czas Capcom narobił nadziei i smaku spragnionym sequela graczom. Warto było czekać?

Tam czai się złoooo…

Jako że na miejsce akcji wybrano Afrykę, spowodowało to całkowite zerwanie z horrorowym klimatem poprzedniczek. Spalone słońcem tereny nie sprzyjają atmosferze grozy i choć twórcy chcieli inaczej, nie poczujemy raczej obawy o własną skórę. Naszym protagonistą jest znany z serii Chris Redfield, tym razem pracujący dla agencji BSAA. Przybywa do małej wioski Kijuju gdzie ma udaremnić plany terrorystów mających wejść w posiadanie broni biologicznej. Partnerować mu będzie Sheva Alomar z lokalnego oddziału BSAA. Niedługo się okaże, że handel bronią to zaledwie początek historii, obfitującej w powroty starych znajomych i kilka (przewidywalnych) zwrotów akcji. Historia w grach z tej serii zawsze była na poziomie telenowel. Tym razem jednak śledzi się ją z ciekawością, gdyż realizacja wydarzeń, dzięki genialnie wyreżyserowanym cutscenkom, stoi na najwyższym poziomie.

Nie mogło zabraknąć pana z piłą.

..o tam jest w salonie..

Wioska to tylko jedno z kilu miejsc gdzie zawita Chris i Sheva. Para odwiedzi jeszcze m.in. bagna, rafinerię, oraz ruiny pewnej świątyni. Miejsca akcji zmieniają się bardzo szybko i nie ma mowy o monotonii Obecność Shevy jest spowodowana wprowadzeniem coopa. Grać możemy zarówno na split screenie jak i za pośrednictwem sieci. Jeśli wybierzemy grę w pojedynkę, Shevą steruje komputer. Powiedzmy sobie szczerze -  radzi sobie słabo. Dziewczyna często blokuje drogę, marnuje amunicję, lecznicze zioła (tym razem nie ma żółtych), i pożytek z niej niewielki. Choć czasem potrafi strzelić headshota.

Wzorem czwórki znajdujemy mnóstwo broni, którą możemy upgreadować za znalezione po drodze pieniądze i skarby. Podczas pierwszego przejścia gry amunicji i kasy jest ciągle mało, więc musimy mądrze rozdysponowywać nasze zasoby.  QTE występują w mniejszej niż poprzednio liczbie, ale i tak nie powinniśmy zdejmować palca z pada, aby nie zostać zaskoczonym. Zmieniono inwentarz. Tym razem mamy tylko dziewięć slotów na przedmioty, które możemy wymieniać z partnerem, choć grając z drugim graczem nie podzielimy się wszystkim. Ekwipunek organizujemy i dokupujemy między misjami bądź po naszym zgonie. Każdy z 16 rozdziałów możemy powtarzać aby poprawić swoje wyniki i podreperować swój budżet. Gra ma mnóstwo bonusów i co się z tym wiąże wysokie replayability. Zdobycie wszystkiego może zająć trochę czasu, więc ok 12 godzin potrzebne na pierwsze przejście to zaledwie początek zabawy.

Powraca też tryb Mercenaries, który dodatkowo wydłuża żywotność i jest rozbudowany bardziej niż kiedykolwiek, stanowiąc jeden z największych atutów nowego Residenta.

W grze non stop coś się dzieje. Zarażeni padają jak muchy i w ich miejsce nadchodzą nowi.  Pojedynki z bossami są emocjonujące i praktycznie na każdego trzeba znaleźć jakiś sposób inny niż tylko władowanie całego magazynka. Najlepiej nosić zróżnicowany arsenał, bo nigdy nie wiadomo kiedy przyda się snajperka, a kiedy granat na większą grupę naszych fanów.

Jeśli jednak spodziewałeś się, drogi Graczu, wielu nowości to się  zawiedziesz. Piątka jest praktycznie wiernym odwzorowaniem mechaniki czwartej części z wyjątkiem całkowitego braku zagadek. Już w przygodzie Leona nie było ich za wiele, za to jedna jedyna łamigłówka występująca w piątce wręcz obraża inteligencję każdego myślącego człowieka. Postawiono na czystą akcję, zrywając całkowicie z przygodówkowym charakterem pierwszych odsłon serii.

Lepiej poszukać lepszej broni.

… idzie do mnie…

Capcom przenosząc mechanizmy czwórki, powielił również stare wady. Nadal nie możemy chodzić i strzelać nie mówiąc już o tej czynności podczas o biegu. Aby przeładować, też trzeba stanąć w miejscu. Przeciwnicy mają takie same animacje ruchów jak 4 lata temu. Podobnie biegają, aby zaraz zwolnić kilka metrów przed nami, dając nam czas na ostrzał. Specyficzne sterowanie może nieraz spowodować że zginiemy, bo wybierzemy zły moment na zmianę magazynka. Mimo że zachowanie wrogów jest dostosowane do statycznej wymiany ognia z naszej strony, rozwiązanie to jest przestarzałe i prosi się w końcu o ewolucję.

Przeminęło z wiatrem.

..jakie ładne…

Do jednego w nowym Resident Evil nie można mieć pretensji. Grafika jest obłędna. Tekstury ostre jak żyletka, wspaniałe widoki, duże i perfekcyjnie wykonane modele postaci. Efekty świetlne, wybuchy, dym itp. to najwyższa półka. Animacja trzyma poziom, nie zdarzyło mi się obserwowanie jej zwolnień. Jedynie woda w jednym z początkowych etapów prezentowała się wyjątkowo słabo. Każdy, nawet nie lubiący tej serii powinien zobaczyć tę grę w akcji. Capcom osiągnął przez te lata rewelacyjne efekty. Gra chodzi na silniku Mt Framework (tym samym co Lost Planet). Nie samym Unreal Engine żyje człowiek.

Ten pan to płotka w porównaniu z tym, co spotkamy później.

..ale musi zginąć.

Resident Evil 5 to z jednej strony świetna, trzymająca w napięciu akcja, niezła, spajająca wiele wątków fabuła i przepiękne widoki. Jednak rozliczne archaizmy i zerwanie z przygodowymi elementami mogą odstraszyć fanów serii. Ja do Kijuju i okolic wrócę jeszcze nie raz, choć zdaje sobie sprawę, że niektórzy nie dotrwają nawet do końca gry. RE5 to także niespełnione obietnice. Zapewnienia o wpływie temperatury na rozgrywkę czy zniszczalne otoczenie można włożyć między bajki (niszczymy głównie beczki i skrzynki). Nowa odsłona serii to tak naprawdę mocno dopakowany mission pack, spełniający jednak podstawową funkcję gry: daje mnóstwo frajdy z zabawy.
I tym samy dochodzimy do lekko naciągniętej oceny 9 jamniczków.

Końcowa ocena 9 na 11 Jamniczków Zombie

Akcja, grafika, mnóstwo bonusów, niezła fabuła.

Archaizmy, to już tylko strzelanina, AI Shevy.

INFO

Resident Evil 5

Platformy: Xbox 360, Playstation 3

Wydawca: Capcom

Developer: Capcom

Screeny z Gamespot.com

]]> http://jamniczekzombie.wordpress.com/2009/03/24/recenzja-resident-evil-5/feed/ 1 Ślorb pila horda Chris i sheva boss skalajamniczka09 plus minus Ślorb http://jamniczekzombie.wordpress.com/2009/03/24/powrot-jamniczka/ http://jamniczekzombie.wordpress.com/2009/03/24/powrot-jamniczka/#comments Mon, 23 Mar 2009 22:33:49 +0000 Ślorb http://jamniczekzombie.wordpress.com/?p=237 ]]> Jamniczek zombie powraca po długiej przerwie. Ale jak to zombie, one zawsze powracają. Zapraszamy do odwiedzania jamniczka i zostawiania mu wielu ciepłych słów. A co może być lepsze na ożywienie niż recenzja Resident Evil 5, która pojawi się już niebawem.

WALL·E jest dzieckiem Pixar Animation Studios i, jak łatwo się domyślić, jest w pełni animowany komputerowo. Akurat wtedy, gdy wydawało nam się, że animacja komputerowa nic nowego już nie przyniesie, WALL·E przychodzi i pokazuje, że to nie tak, to nie tak – że fajnie jest od czasu do czasu pokazać ujęcia „kręcone z ręki”, że ciekawie jest czasem pobawić się głębią ostrości, że zabawnie jest upodobnić mimikę bohatera do pewnego nowojorskiego komika… Ale przede wszystkim WALL·E udowadnia, że warto jest robić filmy z przesłaniem.

Poprzedzony pięciominutowym pokazem Presto - filmu opowiadającego o niesfornym króliczku i uciskającym go sztukmistrzu – seans przedstawia widzowi obraz Ziemi w odległej przyszłości. Po cywilizacji wielkiego kapitału i wszechobecnej konsumpcji na naszej planecie zostały tylko sterty śmieci, wyschnięte oceany i niezdatna do uprawy ziemia. Cała ludzkość już dawno wsiadła do międzygalaktycznego krążownika, aby przezimować ekologiczny kryzys pławiąc się w dobrobycie w dalekim kosmosie. Na Ziemi zostawiła zastępy robotów, których zadaniem było po niej posprzątać. Tak się składa, że tylko jeden egzemplarz pozostał na chodzie. WALL·E, miniaturowa, zautomatyzowana śmieciarka i kompaktor złomu w jednym, wiedzie swoją wegetację, codziennie opuszczając swój garaż, w którym zbiera i segreguje skarby świata, który przeminął. Większość czasu spędza na wypełnianiu Wytycznej, to jest zgarnianiu śmieci, formowaniu ich w sześciany i układaniu na ogromne piramidy. W wolnych chwilach ładuje baterie za pomocą ogniw słonecznych. Gdy jest już naładowany, wydaje odgłos butującego iMaca i rusza z powrotem do pracy. Ma przyjaciela karaczana.

Dla naszego Robotka wszystko zmienia się, gdy na Ziemi niespodziewanie ląduje bezzałogowy statek, a wraz z nim EVE – technologicznie zaawansowana, lewitująca robotynka o nieco porywczym charakterze, której Wytyczną jest odnalezienie na Ziemi roślinności i przekazanie zebranych próbek do statku-matki. Od tego momentu krzemowe serduszko WALL·E’go taktuje już tylko dla EVE.

Vincent Greene nie będzie więcej pisał, bo zespoiluje. Powie tylko, że w błędzie jest ten, kto uważa ten film za love story dwóch robotów. WALL·E to znacznie więcej. W WALL·E nie braknie akcji, dynamicznych pościgów i ciągłego suspensu. Jednak przede wszystkim WALL·E pokazuje nam to, czym możemy się stać. Uczy nas, że jeżeli nie zadbamy o to, co mamy, nie będziemy mieli nic. Gdy odfiltrujemy nieco nachalny product-placement Apple, dowiemy się, że rzeczy to nie wszystko. WALL·E mimo woli pokazuje nam, że internetowe komunikatory i portale społecznościowe nie zastąpią nam przyjaźni albo miłości. Że będąc ludźmi nie możemy pozwolić maszynom nas odczłowieczyć. Że chociaż wydawać by się mogło, że jeśli chodzi o Ziemię, to więcej spsuć się nie da – to tak naprawdę nigdy nie jest za późno, żeby zacząć działać i naprawić to, co się napsuło.

Ten optymistyczny, zarazem bardzo dramatyczny obraz niewątpliwie pobudza wyobraźnię nerda – stąd jego miejsce na Jamniczku Zombie. Jednocześnie w elegancki, wolny od tandety sposób niesie swoje ekologiczne przesłanie. Co najlepsze – jest na tyle wesoły i subtelny, by oglądać go mogły dzieci, a zarazem na tyle głęboki i refleksyjny, aby oglądać go chcieli dorośli. Vincent Greene serdecznie poleca wszystkim czytelnikom Jamniczka Zombie obejrzenie tego filmu.

Jak trudne jest życie skrytobójcy

Dziewięć celów, dziewięć osób, których śmierć ma dać kres wyprawom krzyżowym i wygnać Templariuszy z Ziemi Świętej. Najpierw jednak Altair będzie musiał odzyskać pozycję w zakonie Asasynów, utraconą po nieudanej misji. Pod pieczą mistrza, Al-Mualima, bohater będzie odzyskiwał kolejne stopnie (a gracz umiejętności) i wykonywał następne zlecenia. W tym czasie Desmond będzie starał się dowiedzieć… Desmond?

To człowiek z naszych czasów, którego Altair jest odległym przodkiem. Desmond został porwany przez pewną korporację (Abstergo) i podłączony do maszyny zwanej Animus, która pozwala mu wnikać do wspomnień Altaira zapisanych w jego genach.

Strasznie to wszystko wydaje się pokręcone i takie jest w istocie. Z jednej strony jesteśmy Asasynem i podróżując, likwidujemy kolejne cele i trafiamy na nowe tajemnice, z drugiej jako Desmond… cóż, chodzimy pomiędzy dwoma pokojami i rozmawiamy o sekretach Abstergo, swoich i Altaira (w świecie dzisiejszym rozgrywka ogranicza się w większości do takich mało skomplikowanych czynności).

Ciężko cokolwiek pisać o tej historii, żeby nie zacząć spoilerować, więc taki ogólnikowy zarys musi wystarczyć. Na moje oko fabuła przedstawiona w grze jest porządna, choć nie wytycza jakichś nowych standardów w dziedzinie elektronicznych produkcji.

Lepiej nie mieć lęku wysokości

A gra się w to to

Każdy rozdział, segment (jak zwał tak zwał) gry rozpoczynamy u Al-Mualima, od którego dostajemy następne zlecenie zabójstwa. Wybieramy się konno do jednego z trzech miast gry: Akki, Damaszku, bądź Jerozolimy i prowadząc kolejne śledztwa dochodzimy w końcu do momentu likwidacji naszego celu. Śledztwa w grze dzielą się na kilka typów. A to trzeba kogoś podsłuchać, a to okraść czy wymusić zeznania, plus parę innych dość nieskomplikowanych zadań. Każde śledztwo jest czymś w rodzaju minigierki i w każdej misji musimy zrobić ich kilka, aby móc dobrać się do naszego głównego celu. Zabicie celu to najpeirw wysłuchanie długiej gadki, a potem kombinowanie, jak dostać sie do niego poprzez liczne straże. Ważnym elementem są także punkty widokowe, na które wspięcie się uaktualnia naszą mapę i wskazuje punkty odniesienia do dalszego popchnięcia gry do przodu. W międzyczasie możemy ratować cywili bądź pozbierać flagi (flagi nie dają żadnych bonusów, służą tylko zdobyciu osiągnięć na 360 , na PS3 nie dają kompletnie nic). Po zabiciu naszego celu, w mieście podnosi się alarm i uciekamy przed strażnikami do biura Asasynów, co kończy misję.

Tu objawia się pierwsza wada gry, jaką jest koszmarna schematyczność. Proszę mi wierzyć, po dwóch godzinach znamy już wszystkie elementy systemu gry. Powtarzanie tych samych czynności sprawi, że wiele osób może sobie darować zabawę tym tytułem.

Asasyn musi też czasami się z kimś otwarcie zmierzyć. System walki jest dość prosty, jednak sprawia dużo frajdy. Mamy kontry, uniki, zbicia, przełamanie bloku – jednak wystarczy praktycznie opanować kontrę i skuteczne combo, aby móc sobie spokojnie poradzić w większości walk. Kontry wystosowywane przez Altaira są bardzo widowiskowe, sama walka dynamiczna. Oprócz miecza, bohater posiada krótki miecz, noże do rzucania i sztylet chowany w rękawie (aby sprawnie i szybko móc go ukrywać, asasyni nie mieli jednego palca u ręki).

Ciach Ciach

Elementem, któremu należy się osobny akapit, jest miasto – a raczej miasta – w grze. Te są ogromne, pełne wąskich uliczek i tłumów ludzi. Jednak tak naprawdę pomimo swojego ogromu są strasznie puste. To nie RPG, z ludźmi na ulicach nie pogadamy, a skomplikowanie architektoniczne służy tylko i wyłącznie temu, że możemy zaplanować sobie ścieżkę ucieczki przed strażnikami. A ta, dzięki umiejętnościom Altaira, może być za każdym razem inna.

Elementy zręcznościowe są świetnie wyważone. Bohater może wspiąć się na praktycznie każdy element otoczenia. Chodzenie po dachach, balansowanie na wąskich belkach i wspinanie się na ściany jest intuicyjne. Sterowanie bohaterem nie nastręcza żadnych trudności. Zawsze doskoczyłem tam, gdzie chciałem, nie można narzekać na niemożność wymierzenia skoku, kamera dzielnie trzyma się za bohaterem, oprócz starć, gdzie oddala się na z góry upatrzoną pozycję.

Nic nie widzę nic nie słyszę

Grafika robi wrażenie. Wystarczy wejść na jakikolwiek dach w mieście i możemy podziwiać widok aż po horyzont. Świetna jest gra światła i szczegółowość modeli postaci oraz wykonania samych miast. Animacja nie zwalnia, a ruchy bohatera są wręcz fotorealistycznie oddane. Praca jaką wykonano nad animacją głównej postaci zasługuje na nagrodę. Naprawdę można poczuć, że to my wspinamy się po tych wszystkich kondygnacjach, a ruchy podczas walki są jak transmisja z turnieju szermierki.

Gra jest krytykowana za liczne błędy. Nie wiem czy to przez nową polską wersję, czy dodanie patcha, (bo szczerze nie pamiętam czy go instalowałem przy pierwszym uruchomieniu gry), ale podczas rozgrywki nie zauważyłem tragicznych bugów jakie pojawiają się na filmikach wrzuconych w sieć. Z kronikarskiego obowiązku muszę wspomnieć o tym, że gra mimo wszystko raz mi się zawiesiła i po dłuższych sesjach zdarzało się jej przycinać na sekundę po czym ruszała dalej.

Muzyki jako takiej nie zauważyłem. W trakcie ucieczek przed strażą i podczas eksploracji coś tam przygrywa, jedna nie zwróciłem na to większej uwagi, choć to co wpadło mi w ucho było naprawdę niezłe.

Słów kilka o polskim dubbingu. Aktorzy spisali się naprawdę dobrze. Nie czuć sztuczności wypowiadanych kwestii, czasami tylko mówią ze zbyt wielkim dramatyzmem. Na szczególną pochwałę zasługuje Daniel Olbrychski jako Al-Mualim, który naprawdę przyłożył się do swojej roli. Polski jest zarówno dubbing jak i napisy w grze. Niestety, nie ma możliwości zmienienia języka na angielski, więc jeśli ktoś nie trawi polskich wersji musi poszukać starszej wersji.

Gdzie by tu teraz

“Nic nie jest prawdziwe, wszystko jest dozwolone”

Ponarzekałem, trochę powychwalałem, ale nie da się ukryć że pierwsza część z planowanej trylogii ma w sobie magię. Misję i przemierzanie miast mimo że monotonne i mało urozmaicone, budują niesamowity klimat, który mi strasznie przypadł do gustu. Gra ta nie jest tym, na co ją kreowano, a świetne wyniki sprzedaży są po części spowodowane ogromną kampanią reklamową. W żadnej mierze nie jest to też skradanka. Najszybciej to gra przygodowa (wszystko teraz można włożyć do tego wora) z elementami stealth. Jednak pomimo monotonii, chciało mi się zrobić calak i poznać dokładnie sekrety fabuły. To gra z gatunku takich, które się kocha albo nienawidzi od pierwszego wejrzenia. Ja dałem Altairowi szansę i wciągnął mnie na około 20 godzin. Inni też powinni spróbować, choć rozczarowanie może być bolesne.

Fatality nie było, ale może w drugiej części

Końcowa Ocena: 8 na 11 Jamniczków Zombie

ogólny klimat gry, animacja bohatera (!!!), oprawa, elementy zręcznościowe, fabuła

koszmarny schemat, wielkie i „puste” miasta, koniec gry pozostawia zbyt wiele pytań

Info

Testowana wersja: Assassin’s Creed (wersja polska)

Urządzenie: XBOX 360

Wydawca: Ubisoft

Developer: Ubisoft Montreal

Platforma: PS3, XBox 360, PC

P.S. Obrazki z serwisu Gamespot

Vincent Greene wiele razy podkreślał, że obecna generacja konsol jest straconym pokoleniem. Nie wróżył też świetlanej przyszłości PlayStation 3 ani nie szalał za serią FF. Jednak nawet on uświadamia sobie, że jest to zakończenie pewnego rozdziału w historii Final Fantasy – zjawiska, które od przeszło dwudziestu lat definiowało japońskie RPG, a dla wielu – definiowało NES, a później PlayStation jako takie.

Przeglądając frazy wpisywane w wyszukiwarkach, po których ludzie docierają do Jamniczka Zombie, Vincent Greene doszedł do wniosku, iż najwyższy czas wsłuchać się w głos tłumu i odpowiedzieć na nurtujące go pytania, na tyle, na ile Vincent potrafi. Pisownia i forma niezmienione. Endżojujcie.

27 czerwca 1978

Tego dnia major Hermaszewski wyruszył w kosmos. Bohaterskim kosmonautom po trzykroć: Ura!